برای دوستانی که به آزادی رسیدند!(احمد شاملو)
چون اختران سوخته
چندان به خاک تیره فروریختندسرد
که گفتی
دیگرزمین همیشه
شبی بی ستاره ماند.
*
آنگاه من که بودم
جغدسکوت لانه تاریک دردخویش،
چنگ زهم گسیخته زه رایک سونهادم
فانوس برگرفته به معبردرآمدم
گشتم میان کوچه مردم
این بانگ بالبم شررافشان:
"-آهای!
ازپشت شیشه هابه خیابان نظرکنید!
خون رابه سنگفرش ببنید!...
این خون صبحگاه است گوئی به سنگفرش
که اینگونه می تپددل خورشید
درقطره های آن ..."
*
بادی شتابناک گذرکرد
برخفتگان خاک ،
افکندآشیانه متروک زاغ را
ازشاخه برهنه انجیرپیرباغ
"-خورشیدزنده است !
دراین شب سیاه(که سیاهی روسیاه تاقندرون کینه بخاید
ازپای تابه سرهمه جانش شده دهن ،)
آهنگ پرصلابت تپش قلب خورشیدرا
من
روشن تر
پرخشم تر
پرضربه ترشنیده ام ازپیش ...
ازپشت شیشه هابه خیابان نظرکنید!
ازپشت شیشه ها
به خیابان نظرکنید!
ازپشت شیشه ها...
نوبرگهای خورشید
برپیچک کناردرباغ کهنه رست.
فانوس های شوخ ستاره
آویخت بررواق گذرگاه آفتاب ...
*
من بازگشتم ازراه،جانم همه امید
قلبم همه تپش.
چنگ زهم گسیخته زه را
زه بستم
پای دریچه بنشستم
وزنغمه ای که خواندم پرشور
جام لبان سردشهیدان کوچه را
بانوشخندفتح شکستم :
"-آهای!
این خون صبحگاه است گوئی به سنگفرش
که اینگونه می تپددل خورشید
درقطره های آن ...
ازپشت شیشه هابه خیابان نظرکنید
خون رابه سنگفرش ببینید!
خون رابه سنگفرش
ببینید!
خون رابه
سنگفرش ..."